Observatie

Tijdens mijn uurtjes die ik in de trein doorbreng komen er heel wat mensen voorbij. Over het algemeen zit je een poosje naast ze. Wanneer mensen samen zijn raken ze vaak aan de praat over de gekste dingen. Ik heb dan al automatisch de neiging om mee te luisteren naar het verhaal dat wordt verteld. Dit keer ben ik nog beter gaan opletten op de mensen om mij heen. Zo zat ik een half uur tegenover twee meisjes die druk over school aan het praten waren. Ze waren beiden een beetje jongensachtig gekleed. Beiden vertelden ze over hoe zwaar ze het hebben op school en wat ze allemaal nog moesten doen om af te studeren. Ze bespraken kort wat mensen en toen stapten ze uiteindelijk uit de trein. Er kwam een meisje tegenover me zitten, ze zat constant op haar telefoon te spelen en lachte om alles wat op haar telefoon gebeurde.

Hierna ben ik overgestapt op een andere trein. Hier kwam ik tegenover een getinte man te zitten, die vreselijk veel tassen bij zich had. Het leek wel of hij zijn hele huishouden mee had genomen. Hij zat rustig en zuchtte af en toe wat. Op den duur ging hij een noot zitten pellen, ik vroeg me af wat het precies was. Twee jongens schuin tegenover mij waren aan het discussiëren over een opdracht op school en hun vriendin. Één van de jongens vertelde dat hij even een break heeft met zijn vriendin en dat het aan hem was om te zeggen of hij nog door wilde of niet. Ik moest stiekem wel een beetje lachen om de manier waarop hij dit zei. Vervolgens vroeg deze jongen aan de ander hoe het met zijn vriendin ging, waarop hij nonchalant antwoordde; “Ik denk goed, maar je weet het nooit”. Zijn Zeeuwse accent, waarmee hij het vertelde maakte het nog suffer. Naast me zat een andere jongen, met een grote koptelefoon op. Hij zat constant muziek te luisteren en bewoog zich bijna niet. De getinte man met al zijn tassen is mij in het uur observeren het meeste bijgebleven.

Bronnen:

http://charlotteaudreyowenmeehan.tumblr.com